21 jongeren en 20 volwassenen, leerlingen en leerkrachten van het Fioretti College uit Veghel, ouders en enkele vrijwilligers, allen met een ruim hart voor de kansarme mens in de derde wereld, stonden vrijdag 25 april in de allervroegste morgen bij de school te wachten op de bus naar schiphol. Om 07:00 uur was het instappen en wegwezen, naar Schiphol. Daar kon de groep in z’n geheel inchecken en was in de kortst mogelijke tijd iedereen aan de andere kant van de Schiphol grens. Het vertrek was gepland voor 12:50 uur maar er was een, voorzichtig gezegd; gebruikelijk, oponthoud waardoor het vliegtuig later dan gepland vertrok.
Enkele reisgenoten vlogen voor het eerst van hun leven. Een spannende ervaring, dus. Na een rustige en ontspannen vlucht lande het toestel na 5 uur en 50 minuten op de internationale luchthaven van The Gambia, Banjul International Airport. Daarmee was het avontuur Gambia begonnen. En…het werd een avontuur. Werken in Busura, dachten ze. Nee, eerst een grandioos welkomstfeest. Na de pauze zou dat weer verder gaan maar deze toebabs (blanken) komen om te werken niet om feest te vieren. Dus hadden een aantal zich in de pauze tactisch teruggetrokken op hun afgesproken werkplek. In overleg met de Alcalo zou de ontvangst op onze laatste werkdag, woensdag, veranderen in een afscheid. Maandag en dus woensdag waren de werkdagen. Dagen die inderdaad gebruikt werden om te werken. Samen met de bouwers uit Busura en drie uit Brikama. De vloeren in schoolblok 2 werden gestort nadat er draadmatten waren neer gelegd. De open ruimten tussen muren en daken werden opgevuld. Muren en deuren werden geschilderd. De grote poort werd smaller door aan beide zijden extra sterke ‘gepantserde’ betonnen staander te maken. Elke werkdag in Busura werd rond 14:00 uur afgesloten omdat de temperatuur tot rond de 40º Celsius kwam.
Tussendoor hadden we een vrije zondag en twee Toeristische busritten. Die laatste brachten ons via het Vissersdorp Tanji waar we het Cultuur Openlucht Museum zouden bezoeken. Niet gelukt omdat bij het zien van de busjes met al die toebabs de prijs opeens erg hoog bleek te zijn. Omdat er een alternatief op een andere plek was zijn we doorgereden naar Kartong waar we een reptielenfarm, met een Franse Bioloog als eigenaar, hebben bezocht. Hagedissen, Varanen, spinnen, kleine slangen, middelgrote en grote slangen waar van de laatste de nek van veel van de groep sierden; voor de foto. Van Kartong naar Sanyang, de tweede belangrijke vissersplaats van Gambia maar ook de plaats met het mooiste strand en de relatief rustige omgeving. Na een hapje eten + iets te drinken gaan we weer terug naar Sanyang. De vissers komen ‘binnen’ met hun vangst. Op het water bij hetstrand vindt de visafslag plaats. Er is te weinig vis. De zee wordt leeggevist door buitenlandse trailers die maar weinig achterlaten voor de locale vissers. De strijd om het ‘leven’ brand los.
De andere toerdag gaan we naar de ‘Crocodile pool’ en het historisch museum. Eerst de cultuur en geschiedenis van Gambia dan naar de wereldberoemde Charly, de aaibare krokodil. Hij is lief. Nou aai niet over zijn kop(je). Dat laat je wel achterwege. Maar hij is meegaand zo lang je bij z’n achterkant blijft. In een poel met zo’n meer dan 100 krokodillen, groot en klein, is zo’n tamme wel een hele bijzonderheid. Na de rillingen gaan we naar Banjul; de Albert Markt. Ondertussen wel alles wat sightseeings-waarde heeft zoals de Independance Arch, de Canmer of Commerce, State House (met de President er in), het ministerie van onderwijs naar de Markt. Albert Markt, genoemd naar de toenmalige Engelse Koning Albert van Engeland die daarmee nog in ere wordt gehouden. Op de markt kwamen we niet verder dan de eerste twee ‘gangen’ met craft stalletjes. Het sjacheren van de Nederlanders heeft op de stalhouders een goede invloed (of het is vanwege het eind van het seizoen) maar onze mensen hebben goede zaken gedaan voor redelijke prijzen. Dan blijkt iedereen nog naar Lamin Lodge te willen, het restaurant in de moerassen aan de oever van de Gambia River. Vanwege de kosten blijven er nog 22 mensen over. Echte toeristen. Een belevenis op zich. Rustig varen, langs rietkragen en moerassen, vogels bespieden en ook nog weten dat je over de Gambiarivier vaart, Wow!
‘sAvonds moeten we nog voetballen: Gambia-Nederland. Wij in het oranje, zij in hun allegaartje maar een zeer sportieve wedstrijd: 1-1. Eerlijk toch?! ’t Is donker voor ze weer in het hotel zijn. Om halfacht is het afscheidsdiner. Bij “the African Queen”. Speciaal voor ons een lopend buffet. Af en toe liet de één of de ander als gast in Gambia een steekje vallen maar dat werd nauwelijks gezien. Een aantal dames en één heer hadden zich voor de gelegenheid in locale kleding uitgedost. Ze gaan op de foto en zullen dat natuurlijk, ook straks, in Nederland, nog weten. Dan wordt het tijd voor de laatste uitstap. Morgen koffers pakken en…
Maar eerst dus dè uitstap voor de jeugd. Disco bezoek. Het derde bezoek deze week. Uiteraard met een aantal oppassende volwassenen erbij. Hoewel die zich ook van hun discokant hebben laten zien.
Nachtwerk. Een vroege klant sluit haar kamergenoot buiten. Totaal buiten westen van de drukke dagen. Na ruim een uur soebatten, gillen, rammen op deuren en ramen, lief lispelen, ik ben het maar roepen en zowel de voor en achterzijde geprobeerd te hebben komt er uiteindelijk reactie op de vraag ben je wakker? antwoord: Ja (raspige stem), klinkt het twijfelachtige. Maar zorg en spanning vloeien weg als sneeuw voor de zon. Alles is vergeten en vergeven. De nacht begint en eindigt in alle rust. Morgen gaat het zoals we uit Nederland vertrokken. Om 13:50 uur haalt de bus ons op. Afscheid van Alf, onze contactpersoon en de afgelopen week niet alleen onze gids maar ook deel en vriend van de groep was geworden. Wij hadden moeilijk, de jongeren hadden het moeilijk en Alf had het moeilijk. Toen we wegreden zagen ze achterin de bus de tranen die Alf wegpinkte. De bus die ons naar de Airport bracht.
Weer worden we als groep ingecheckt en dan begint het wachten. Wachten! Het vliegtuig komt binnen om 17:50 u. Eigenlijk het tijdstip van vertrek. Dan duurt het nog een ‘eeuwigheid’ voordat in de vertrekhal het duidelijk wordt dat we kunnen ‘boarden’. Maar dan gaat het weer van een leien dak. Instappen, zitten, riemen vast, broem-broem-broem; de motoren starten en in de inmiddels ingetreden duisternis taxiën we naar het startpunt van de baan. De motoren gieren zowat uit hun gondels. Langzaam rollend en vervolgens met cumulatieve snelheid maakt het toestel zich op het juiste punt los van Gambia. De nacht in, die over 6 uur in Nederland de vroege ochtend genoemd kan worden. Twee uur later dan gepland, om 03:30 staan we met alle wielen weer op Neerlands grond. Een uur later zitten we in de bus en nog eens een ruim uur later stopt de bus voor de voeten van de wachtende familieleden van onze reisgenoten. Thuis; waar de temperaturen in de komende dagen naar tropische waarden lijken te stijgen. Home sweet home…

het was echt een geweldige vakantie, die wij nooit zullen vergeten.
echt een aanrader!!! AFrika!